عفاف در رفتار
 «البته عفاف مخصوص زنان نيست و مردان نيز بايد عفيف باشند و ليكن چون مردان به دليل داشتن قدرت جسماني و برتري جسماني اين توانايي را دارند كه به زن ظلم كنند و بر خلاف ميل او رفتار نمايند، از اين رو اسلام بر روي عفّت زن تأكيد بيشتري نموده است.»

قرآن يكي از ويژگي هاي مؤمنان راستين را، عفاف و پاكدامني مي داند و مي فرمايد: «والذين هم لفروجهم حافظون) «آنان {مؤمنان} كساني هستند كه دامان خويش را از بي عفتي حفظ مي كنند.» (مؤمنون5)

در فضيلت عفاف روايات بسياري آمده از جمله:

«افضل العباده العفاف.»؛ برترين عبادت، عفت است.
«العفّه رأس كلّ خير.»؛ عفت، در رأس همه خوبي ها است.
«العفّه افضل الفتوه .»؛ عفّت، برترين جوانمردي است.
«العفّه افضل شيمه.»؛ عفت برترين خصلت است.
«العفاف يصون النفس و ينزّهها عن الدنايا.»؛ عفّت نفس را مصون و آن را از پستي ها دور نگه مي دارد.
«العفاف زهاده .»؛ عفّت پارسايي است.

با دقت در آيات و روايات درمي يابيم عفّت به معني مناعت و آن حالت نفساني است كه {انسان را} از غلبه شهوت بازدارد. و هم چنين به معني پارسايي و پرهيزكاري و بازداشتن از حرام است.

به طور كلي، عفّت را مي توان يك صفت انساني و ملكه نفساني و زينت باطني دانست كه موجب مي شود تمام اعمال و حركات و گفتار و پوشش انسان، عفيفانه و فاقد رذيلت هاي شهواني و هوس مآبانه باشد.

عفاف از يك سو به عنوان يك مسأله اصلي و بنيادين و فراتر از حجاب و پوشش مطرح است و از سوي ديگر، رابطه تنگاتنگي با آن دارد؛ چرا كه به عنوان يك خصلت و ارزش اختياري، پوشش را به ارمغان مي آورد .

به طور كلي، مي توان حجاب را ميوه و ثمره عفاف دانست.

گفتني است، شرم، حيا و اشتياق به عفاف و پاكدامني، يك تدبير نهفته در خلفت و فطرت زن است كه او را وادار مي سازد به طور ناخودآگاه، خود را از چشم نامحرم بپوشاند. به عبارت ديگر:

 گرايش زن به حفظ عفّت خويش، از احساس فطري و الهام غريزي وي نشأت مي گيرد.

Powered By
  BLOGFA.COM